Uchodźca tak jak ty. Nazywa się Demodocus.
Żył w Troji, pięknym mieście, które
Achajowie spalili po latach oblężenia.
Stracił wzrok w pożarze.
Jedna rzecz, którą powiedziałaś jest nieprawdą, Nauzyko.
Troja nie upadła wskutek wojny,
ale oszustwa. Moi goście wiedzą o tym dobrze,
ale pozostali powinni usłyszeć coś,
co na zawsze pozostanie w ich pamięci. Był 10 rok wojny.
Jak zwykle, przed nami, w pobliżu rzeki Skamander
statki roiły się jak stada much
krążące wokół dzbana z mlekiem.
Najpierw statki Fokajskie, potem Myceńskie,
dalej ateńskie, a tuż przy brzegu Korynckie.
Nigdy nie zdołaliśmy ich policzyć, tyle ich było.
Aż któregoś ranka, nie wierząc własnym oczom, ujrzeliśmy opuszczone
namioty, po statkach nie pozostał ślad a my uwierzyliśmy,
że Troja została ocalona.
Nie dostrzegliśmy oszustwa tych nędzników!
Nieopodal bram miasta stał potężny koń z drewna.
Myśleliśmy, że pozostawili go, jako ofiarę dla bogów,
aby zapewnili im bezpieczny powrót. Jakże naiwni byliśmy.
Bogowie, dziękujemy wam! Dziękujemy wam, że skłoniliście
tych barbarzyńców do odwrotu, że przywróciliście rozsądek i miłosierdzie
ich duszom. W zamian za to obiecujemy, że ten dar
będzie czczony tak jak na to zasługuje,
nawet jeśli jest dziełem rąk naszych wrogów.
Rozsądek i miłosierdzie Achajów?
Odpłynęli i tylko to się liczy.
Co za różnica z jakiego powodu?
Nie powinniśmy tego zatrzymywać.
Powinniśmy usunąć wszystkie ślady po nich, powiadam ci Priamie
i wam wszystkim! - Rozumiem twój lęk.
Achajowie dobili do tych brzegów i zaatakowali nas
po długim i zatrważającym oblężeniu, tylko dlatego, żeby
odbić Helenę, której nigdy nie porwaliśmy z dworu Menelaosa
i która była tu z nami z własnej woli.
Wielu zginęło po naszej stronie, ale Atena wynagrodziła nam
szaleństwo Achajów, a ten koń jest darem
dla bogów, darem pokutnym. - Wygląda na to, że postanowiłeś zapomnieć
o wszystkich ofiarach, które ponieśliśmy przez te lata? Jak możesz
przyjmować dary od naszych wrogów! - Prawda Laookonie, ale to jest dar dla bogów,
święta rzecz, więc jak mielibyśmy obrażać bogów?
To dar dla ich bogów, nie naszych!
Ale stanowimy tę samą rasę ludzką i mamy tych samych bogów!
Posłuchaj mnie Priamie, nie pozostawiaj nic, czego Achajowie nie zabrali ze sobą.
Rozbierz to na kawałki! Zostaw go tutaj!
-Niech zgnije od wiatru! -Nie. Powinniśmy zabrać go
do miasta. Nie musimy się niczego obawiać teraz, gdy zwyciężyliśmy!
To prawda, tylko to się liczy, Priam ma rację, zwyciężyliśmy!
Tu był namiot tego krwiożerczego Agamemnona, tutaj Odyseusza.
Odyseuszu, Agamemnonie, Menelaosie! Niczego już nie uczynicie Troi.
Teraz nawet morze jest przeciwko wam!
Oblężenie skończone! Zwycieżyliśmy! Oni już nie wrócą! Zwyciężyliśmy!
Spalić to! Tylko wtedy będziemy bezpieczni! Spalić to!
Zatrzymajcie bluźniercę i przenieście konia!
Zabiorą nas do miasta!
I tak wszyscy zgodzili się z Priamem, że musimy
zabrać konia do miasta.
Ustawiliśmy go jako trofeum wojenne niedaleko świątyni Ateny.
Biada nam, świętowaliśmy cały wieczór,
myśląc, że oblężenie dobiegło końca i to było dokładnie to, co
Odyseusz chciał osiągnąć, budując konia.
Nocą opuścili kryjówkę.
Ruszyli, aby otworzyć bramy miasta dla swoich żołnierzy
którzy wrócili na swoich statkach
ubzrojeni po zęby, podczas gdy miasto spało.
Ja także spałem .Gdy się obudziłem, ujrzałem tylko szczątki miasta
pogrążone w ogniu i płomieniach. Wrzask umierających ludzi mieszał się
z upiornym trzaskiem ognia i ponad płomieniami ujrzałem, jak
na najwyższej wieży dwóch Achajskich żołnierzy
trzyma małe dziecko za nogi. To był Astinax,
syn Hektora. Podnieśli go i cisnęli
w otchłań rozpościerającą się wokół wieży i tak w tym mętnym jeziorze krwi
zginął potomek Priama. Była to ostatnia rzecz, którą zobaczyłem, nim oślepłem.
Kim jesteś ty, który płaczesz nad losem Trojan?
Jestem jednym z tych, którzy ich zabili. Jestem jednym z tych, którzy ich oszukali.
- Jesteś Odyseuszem? - Tak.
Tymczasem w Itace, otoczonej przez morze, zalotnicy Penelopy,
oblężywszy dom Odyseusza, rządzili się w nim jak we własnych włościach.
Podejdź tu. Postaw to. Ty rozpal ogień.
- Spójrz, kto przyszedł. - Kto?
Jestem Antimedontes, przybywam z Argos,
Słyszałem, że królowa Itaki nie podjęła jeszcze decyzji, kto zostanie
jej mężem. Więc przybyłem zaproponować jej małżeństwo.
Przyniosłem ze sobą tyle skarbów, że mogę równać się z każdym z was.
Jeśli to twój cały dar przekonywania, to nie masz czego szukać w Itace.
Penelopa jest cnotliwa, nie da się przekupić...
Wieści o tym że Telemach opuścił Itakę
rozeszły się po całym kraju. I tak Penelopa została sama
zdana na pastwę swoich wrogów. Ktokolwiek posiadał władzę i bogactwo,
ten prędzej czy później pojawiał się żądając dla siebie tronu,
którego nie chronił żaden zaufany mężczyzna.
Wskutek życzenia bogów Telemach nie miał braci,
tak jak nie miał teraz ojca.
Chcę rozmawiać z królową!
- Królowa nikogo nie przyjmuje. - Dlaczego?
Bo teraz jest z kolei w żałobie po swoim synie.
Pe-ne-lo-po, Pe-ne-lo-po...
Ale żeby Penelopa mogła podzielić los
achajskich kobiet, ofiarowanych przez swoich ojców lub braci
więzom małżeńskim jako dziewice, musiałaby umrzeć.
Pozostały jej tylko służki,
spośród których niektóre zdradziły ją, nie mogąc
oprzeć się zalotnikom.
-Ta jest beznadziejna. - Moja jest lepsza, weź ją sobie!
Nie chcę jej! Jestem wierny Penelopie!
Tymczasem Telemach i Pizystrat, syn Nestora,
przekroczyli bramy Sparty, gdzie rządzy sprawował Menelaos.
- Wyobrażałeś sobie, że miasto może być tak ogromne? - Nigdy nie widziałem prawdziwego miasta.
Teraz poznasz Helenę!
Helena schodzi do nich z wysokich murów.
Najwięksi książęta ubiegali się o jej rękę.
Została żoną Menelaosa.
Helena, córka Ledy i Tyndareusa, potomkini Zeusa, kobieta fatalna.
Nowe wieści z Pylos? Pamięć o twoim ojcu
jest nadal bliska memu sercu. - Przywiozłem ci gościa . Przybywa z Itaki,
to syn Odyseusza. - Znam twoje imię.
Wiem, że nazywasz się Telemach. Chcę cię zapewnić, że pamiętam
twojego ojca i wszystkich tych, którzy z mojego powodu
opuścili swoją ojczyznę: achajskich wojowników, którzy przybyli pod mury Troi
z daleka, a wielu z nich zginęło.
To moja wina, że nie poznasz już swojego ojca.
- Dlaczego tak mówisz? Czy umarł? - Nie wiem...
Bardzo niewiele wiem o dniu dzisiejszym. Mogę ci tylko opowiedzieć o przeszłości,
Telemachu. Mogę ci powiedzieć, kiedy widziałam twojego ojca ostatni raz.
Mój ojciec przysłał Telemacha, aby zapytał Menealosa o jego ojca...
Ostatnio powrócił do kraju po długiej podróży, jak mówią.
Tak, może on coś wie, chodźmy.
Menelaos przymierza swoją maskę pośmiertną,
przygnieciony ciężkimi myślami. On także długo błąkał się
po morzu nim odnalazł drogę do domu.
Przez 8 lat bardzo się zestarzał.
Zniknięcie Odyseusza położyło się cieniem na czołach
wszystkich Achajskich władców.
Więc do mojego domu przybył syn
mojego najdroższego przyjaciela. Witaj chłopcze.
Niech ci się przyjrzę. Syn Odyseusza!
Menelaosie, on potrzebuje twojej pomocy. Nestor doradził mu,
żeby wieści o swoim ojcu szukał u ciebie.
Stary Nestor dobrze ci doradził.
Ach, jak chciałbym wiedzieć tutaj twojego ojca. Dałbym mu tutaj dom,
sprowadził go z Itaki,
tak, żebyśmy już zawsze byli blisko siebie
i dzielili ostatnie lata naszego życia. Ale los zadecydował inaczej.
Nie ma sensu mówić o tym, co mogłoby być.
Dom Telemacha jest oblegany przez ludzi, którzy go rabują i dewastują.
Słyszałem o tym, co się dzieje w Itace, ale ty chłopcze
dlaczego to tolerujesz? Czy ludzie są przeciwko tobie? Albo twojej matce?
Próbuję wzburzyć ludzi. Ale nasza wyspa potrzebuja króla,
a nie chłopca . Każdy chce położyć swoją dłoń na tronie Itaki.
Tylko moja matka to powstrzymuje. Nikt nie chce nam pomóc!
Gdyby tylko Odyseusz powrócił....
Ach, ta przeklęta wojna! Ileż szkód nam uczyniła!
Ile straszliwego zła nam przyniosła! Spójrz, to zbroja
Agamemnona, mojego brata, tchórzliwie zamordowanego
na progu własnego domu, gdy wrócił z Troji. Nie zginął w bitwie,
od miecza nieprzyjaciela. Nie pochłonęło go morze.
Zabiła go Klitajmestra, własna żona.
Umarł od zdrady i teraz samotnie władam tym miastem.
To cena jaką przyszło mi zapłacić za wojnę.
Co ukrywasz, panie? Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć tego, co wiesz
o moim ojcu ? Królowo, ty mi powiedz, proszę.
Jak tylko przybyłem, zrozumiałem, że znacie całą prawdę,
ale litujecie się nade mną. Powiedz mi, czy mój ojciec umarł?
Wiemy coś o twoim ojcu, ale nie wiemy, czy zdołasz się z tym pogodzić.
Bądź dzielny i wysłuchaj mnie.
Twój ojciec żyje, ale jest jak martwy. Proteusz mi to powiedział.
Widział Odyseusza, otoczonego przez morze, ale bez towarzyszy, którzy pomogli by mu wrócić.
Helena wpadła na pewien pomysł.
Dodała do wina lekarstwo, które łagodzi gniew, ból i przynosi ukojenie.
Tak postąpiła córka Zeusa. Otrzymała je od Polydamny, żony lorda Thona, władcy egiptu.
Pij wino i słuchaj. Powiem ci co się wydarzyło,
abyś wszystko zrozumiał.
Opowiem ci o podróżach Odyseusza,
ale tylko o tych, o których wiem.
I Helena zaczęła opowiadać:
Był ostatni rok wojny. Czekałam w Troji, aż rozstrzygnie się
do kogo będę należeć.
Byłam w świątyni Apolla, gdzie Kassandra
składała ofiarę.
Och Appolinie! Ty, jedyny z bogów
który uświetniłeś swoją obecnością to nieszczęsne miasto, powierz mi sekret!
Uciekałem w stronę morza i dosięgnął mnie ich miecz.
- Nie skrzywdzę cię. Proszę o pomoc. - Kim jesteś?Jak się tu dostałeś?
Jestem frygijskim żołnierzem, sprzymierzeńcem Trojan, których
wspieram w walce z Achajami, od dnia, gdy otoczyli miasto.
Ostatniej nocy usiłowali mnie pojmać
i ledwo uciekłem. Nie odważą się szukać mnie w świątyni.
Ale ty jesteś ranny! Twoja twarz
jest lepka od krwi. Przerażasz mnie. A może ja już wszędzie widzę tylko krew?
Nie, to prawdziwa krew... Wojna nie oszczędza nawet
takich nędzników jak ja... Mogłabyś mi coś dać?
Biedny żołnierzu, nie mogę ci dać nic.
Za wyjątkiem jednej rady. Uciekaj! Uciekaj póki możesz
z tego przeklętego miasta pełnego zwłok.
Dlaczego tak mówisz? Czy to proroctwo przemawia przez ciebie?
Nie poznajesz mnie? Nigdy nie słyszałeś o Kassandrze,
córce Priama? Przemawia przeze mnie bóg Apollo, ale nikt nie chce mnie słuchać.
Ja słucham. Ale jak mam ci uwierzyć? Mówisz, że miasto upadnie
podczas gdy ja widzę jego wysokie mury nietknięte i strzeżone.
9 lat minęło, gdy miasto obległy achajskie hordy, a na czele każdej z nich
bohater, który wielokrotnie już zdobywał miasta takie jak te.
Jeden by wystarczył, aby obrócić je w ruinę.
Może wiesz coś o brakach żywności? Albo wody?
Albo o chorobie trapiącej obrońców?
Och, wysłuchajcie w końcu Kassandry, wysłuchajcie Kassandry natchnionej przez Apolla.
Zaczekaj, cudzoziemcze. Ja też chcę z tobą porozmawiać.
Twoja twarz jest splamiona krwią, prawda, ale twoje rany wyglądają dziwnie.
Jakbyś sam je sobie zadał. Dlaczego? Żeby nikt cię nie rozpoznał?
Nie zwiedziesz mnie tak jak Kassandry.
Nie jesteś Frygijczykiem, sprzymierzeńcem Trojan, jesteś ich wrogiem!
Dostałeś się do miasta i wmieszałeś pośród rannych,
aby popełnić sabotaż. Twoja twarz wydaje mi się znajoma.
Ty, który przychodzisz z ciemności, z twarzą spryskaną krwią...
..Ty jesteś Odyseuszem. Rozpoznałam cię w chwili,
gdy tylko cię ujrzałam. Podążyłam za tobą,
aby przekonać się czy ośmielisz się przekroczyć próg
świątyni, tuż obok domu Priama. Po co tu przyszedłeś?
Wiedziałem, że cię tu znajdę. Dlaczego się ukrywasz
w pobliżu ołtarza, skoro miasto ma upaść,
a twój mąż będzie cię poszukiwał, aby ocalić swój honor?
Nigdy stąd nie odejdę!
Pod warunkiem, że Trojanie nie zechcą zemścić się
na tobie za wszystkie nieszczęścia, które ściągnęłaś na ich głowy. - Jesteś szpiegiem!
Słyszałam! Słyszałam, jak bałamuciłeś biedną Kassandrę,
wiedząc, że nic nie wie o wojnie i żołnierzach.
- Oddam cię w ich ręce i zabiją cię! - Nie, nie zrobisz tego,
bo w głębi serca jesteś nadal jedną z nas, choć od 10 lat
wszyscy cierpimy z twojej winy. - Dosyć! Nie zamierzach tego słuchać!
Nie wydam cię, ale nie chcę cię widzieć w świątyni.
Pozostaw mnie mojemu przeznaczeniu! Pozostaw, jakimkolwiek by nie było!
Drżysz? Dlaczego się lękasz? Czyż nie jesteś córką Zeusa?
Heleno, jeśli wrócisz do Menelaosa, całe to piekło się skończy.
Nie, Odyseuszu. Gdybyś wiedział ile
łez wylałam z powodu mojego grzechu popełnionego z winy Afrodyty.
Afrodyty czy twojego pożądania?
Bogowie kierują naszym życiem, więc moja żądza nie ma znaczenia.
Więc co cię tu trzyma?
Tylko jeden człowiek zaufał mi w tym mieście i tylko on jest godzien
mojej litości. Patron tego domu-Priam.
Z mojej winy zginęli jego najlepsi synowie:
..Hektor nie żyje, Parys nie żyje, najdzielniejsi Trojanie zginęli,
a wraz nimi zginie wielu innych, nie słyszałeś co mówiła Kassandra?
Wielu jeszcze zginie. Krew, krew i wciąż krew, a Priam nie powiedział mi złego słowa.
Gdy przybyłam tu z Parysem, przyjął mnie jak własną córkę.
I pozostanę przy nim jak córka aż do samego końca.
Jeśli masz na myśli koniec tego miasta, to nie będziesz czekać długo.
Nie chciałem tej wojny, zmuszono mnie do niej i teraz chcę ją tylko zakończyć,
bez wzlędu na koszty.
Wszystko co widziałem w mieście, doskonale pasuje do mojego planu.
Jakiego planu, Odyseuszu? Słyniesz ze swojej przebiegłości.
Czy chcesz, żeby ludzie zapamiętali cię takim?
To ludzie uczynili mnie takim.
I jeśli muszę dźwigać ten ciężar, będę go dźwigał dzielnie.
Kto wie ile razy wspominał te słowa,
może nawet teraz, gdziekolwiek jest.
Odyseusz znajduje się w sali tronowej na dworze Alcinousa.
Jego gospodarze zostawili go samego, a on nie wie dlaczego.
Ale gdy Feakowie poznali jego prawdziwe imię,
przeraził się, że będą się wahać czy dać mu statek na powrót do domu.
Bo co jeśli imię człowieka mówi o jego przeznaczeniu,
którego on sam nie jest świadomy? Nie wątpił, że wrócą do niego,
strzeżeni przez wszechwładnych bogów. Tak właśnie rozmyślał Odyseusz
zastanawiając się czy rozsądnie będzie także ujawnić swoją przeszłość.
Wybacz, że zostawiliśmy cię samego. Zebraliśmy się, aby
omówić twoje niespodziewane przybycie. Nigdy
nie sądziliśmy, że ktoś tak sławny znajdzie się pośród nas.
Nie przepraszaj Alcinousie, zbyt cię szanuję.
Teraz możesz lepiej zrozumieć zapał z jakim chcę wrócić
do domu. Twoja pomoc przywróci mnie życiu.
Po co ten pośpiech Odyseuszu? Powinieneś jeszcze odpocząć.
Powiedz nam coś o sobie. Przez te 10 lat musiałeś przeżyć
wiele przygód. 10 lat to mnóstwo czasu. Opowiedz nam
o przygodach króla, który opuścił Troję ze swoją armią,
a skończył samotnie na tratwie. O człowieku, który został uznany za martwego
i za takiego chce uchodzić, skoro ukrył przed nami swoje imię.
Opuściliśmy mury Troji. Ja popłynąłem z Menelaosem i Nestorem,
ale nagła burza rozbiła naszą flotę.
Moje statki dobiły do brzegu ziemi Kikonów.
Moi towarzysze ruszyli plądrować krainę. Kikoni zaczęli się bronić
i zabili wielu z moich ludzi. Straciliśmy 72 żeglarzy,
po sześciu z każego statku. Płynęliśmy dalej na Północ,
w okolicach przylądka Malia silny prąd rzucił
nas na ziemię dzikich Lajstrygonów. Moi towarzysze chcieli
zakotwiczyć w porcie, ale ja chciałem najpierw rozejrzeć się
i znaleźć miejsca na wartownie. Było to uzasadnione posunięcie,
ale wskutek niedbalstwa rozładowaliśmy statek z takim hałasem,
jakbyśmy szykowali się do wojny. Lajstrygonowie ruszyli na nas, zaalarmowani.
Nie było czasu do stracenia, dałem sygnał do odwrotu, ale w porcie
zobaczyliśmy ogromnych Lajstrygonów ciskających kamieniami w nasze statki, aby je zatopić.
Ludzie próbowali uciekać wpław, ale polowały na nich ryby przypominające trójzęby.
- A jak ty uciekłeś? - Nie mogli mnie dosięgnąć,
ponieważ znajdowałem się poza portem. - Tylko twój statek ocalał?
Ostatecznie tak. Pozostaliśmy sami.
Po śmierci pozostałych, jeszcze bardziej się do nich przywiązałem,
ponieważ dorastaliśmy razem, byliśmy przyjaciółmi od dziecka.
Dzisiaj to tylko puste imiona. Euriloch, mój kuzyn.
Na statku był moim sternikiem, w walce-prawą reką.
Był mądry i rozsądny. Filetor, w Itace razem polowaliśmy.
Pewnego razu dzik zranił mnie
w udo, nadal mam ranę. Filetor chwycił go obiema
rękoma, przewrócił na grzbiet i zasztyletował.
Heraclio, znałem jego rodzinę i synów.
Politus, najsilniejszy z nich wszystkich. Elpenor nie był silny
ani specjalnie mądry, ale był mi
bardzo drogi, bardziej niż inni, właśnie dlatego, że był taki bezbronny.
I tyle nas pozostało z armii która opuściła Itakę.
Zdałem sobie sprawę jak sprawy mają się beznadziejnie
gdy ujrzałem jak ciemne siły postanowiły nie dopuścić,
abyśmy powrócili do domu. - Jakie ciemne siły?
Dlaczego nigdy nie udało nam się odnaleźć
najkrótszej drogi do Itaki? Gubiliśmy się nieustannie
na bezmiarach morza, bez nadzieji. Ledwie dostrzegliśmy zarysy naszego lądu,
a targnęła nami tak potężna burza
że musieliśmy opierać się falom tak potężnym,
że zapamiętam je do końca mego życia. Było to tak, jakby
jakiś niewidzialny olbrzym swoją potężną dłonią ciskał nas w odmęt morza.
Jesteś wielkim królem Odyseuszem, ale nadal tylko człowiekiem.
I zgodnie z tym co mówisz, zdaje się, że jesteś człowiekiem,
który z jakiegoś powodu pragnął pozostać sam. Zapytajmy bogów,
a być może udzielą nam odpowiedzi dotyczących ciebie i nas.
-Ofiary przyniosły odpowiedzi. -Jakie odpowiedzi?
Niekorzystne. Moi ludzie boją się. Nie jesteśmy w stanie ich zinterpretować,
ale ty tak. - Nie sądzę. Wiem, że Atena była..
zawsze blisko mnie podczas walki o Troję
i dopóki była u mego boku, zawsze wiedziałem co robić.
Ale kiedy byłem na morzu, usłyszałem głosy innych bogów.
Może dlatego moje serce jest niespokojne i wciąż chcę wiedzieć więcej.
Dlaczego nie powiedziałeś nam o swojej podróży?
- Czemu o to pytacie? - Wiele rzeczy ocaliłeś i wiele rzeczy
straciłeś. Zrozumieliśmy to zaraz po twoim przybyciu
i okazaliśmy ci współczucie. Ale jeśli twoim wrogiem
jest bóg, a tak mówią wróżby, to nie możesz niczego przed nami ukrywać.
Powiedziałem wam wszystko, wszystko co zdołałem zrozumieć
z mojego obcowania z ludźmi i...rzeczami. - A więc spotkałeś istoty
nie należące do rasy ludzkiej?
- Tak. - Kiedy? - Pewnego dnia wpłynęliśmy
do rzeki, szukając wody do picia... -Proszę Odyseuszu,
chciałbym, abyś zdołał nam to opowiedzieć dzisiejszego wieczora.-Tak.
Płynęliśmy bystrą rzeką o poszarpanych brzegach.
Szukaliśmy miejsca, gdzie moglibyśmy zakotwiczyć się, aby nabrać wody.
Z gwiazd wyczytałem, że jesteśmy u brzegów Libii
ale na brzegu najbardziej odległym od Grecji, na samym skraju Oceanu
gdzie słońce schodzi do otchłani.
Jeśli to była prawda,
to znaczyło, że oddaliliśmy się od domu, a nie zbliżyliśmy do niego.
Moi ludzie nie wiedzieli o tym, ale ja byłem niespokojny i pełen obaw,
jakby targany złym przeczuciem, a poza tym znaleźliśmy przy brzegu rzeczy,
które wyglądały na porzucone przez kogoś.
Wysłałem trzech z moich ludzi na rekonesans,
zaraz jak dopłynęliśmy. Miałem nadzieję, że znajdą coś,
co pozwoli mi dalej nawigować. Ale mijały godziny, a ludzie
ci nie wracali, a my zaczynaliśmy się już denerwować.
Obawiałem się kolejnego niebezpieczeństwa, a oni nadal
nie wracali. Nie wiedziałem, co robić.
Trzech następnych, którzy nie ujrzą już nigdy Itaki!
Musieli wpaść w jakąś pułapkę, zastawioną na nich na tych ziemiach.
Odyseuszu, powinniśmy oddalić się od brzegu, nim noc zapadnie.
Jeśli się boicie, pójdę ich szukać sam.
Nie zamierzałem narzucać im mojej woli, to nie były czasy oblężenia Troji,
gdy miałem u swojego boku dzielnych bojowników, gotowych oddać za mnie życie.
Tylko dając przykład, mogłem odbudować swoją pozycję jako lidera.
- I poszli za tobą? - Zniknęło 3 naszych przyjaciół
i gdybyśmy pozostawili ich własnemu losowi, oznaczałoby to, że łączy nas tylko strach.
Strach o własne przetrwanie, strach, który
nie buduje przyjaźni, a tylko wrogość. Bez celu, bez porządku, nie ma nadzieji.
Ale przyjęli to wyzwanie i ruszyli za mną. Wszyscy.
Im bardziej oddalaliśmy się od rzeki, tym słońce grzało mocniej.
Ziemia była spalona. Czuliśmy palący zapach w powietrzu,
zapach jakichś kwiatów. I wtedy dotarliśmy do wioski zamieszkałej przez ludzi
którzy żywili się mąką wyrabianą z zółtych kwiatów.
Spodziewałem się zobaczyć moich ludzi
martwych albo zagrożonych, podczas gdy oni siedzieli pośród czarnoskórych ludzi,
dziwnie się zachowując, ubrani jak tubylcy.
Dlaczego nie wróciliście na statek? Z jakiego powodu?
Odyseuszu, czego się obawiasz?
Zaoferowali nam gościnę, chociaż nawet nie znają praw Zeusa.
Natura ich tego nauczyła, wszędzie rosną kwiaty Lotosu
a oni robią z niej słodką mąkę. Spróbuj, spróbuj!
To sprawi, że zapomnisz o wszystkim, jak gdybyś nigdy nie opuścił Itaki.
Kto tam na nas czeka? Kto o nas pamięta?
Twój ojciec Egyptius, pamiętaj o nim. Pamiętaj o swojej żonie, którą
opuściłeś na miesiąc przed ślubem. Mogła urodzić ci syna.
Mój ojciec jest stary albo martwy, moja żona sypia z innym,
a mój syn, jeśli istnieje, nie ma braci i nawet mnie nie rozpozna!
- Jakim ojcem dla niego jestem? - Ci ludzie to dla nas tylko nowy
kłopot, więc czemu ich nie zostawić? - Ale się nacierpieli, czekając na nas.
Jedźcie lotosy. A wszyscy zaznamy spokoju.
Doprawdy bogowie przywiedli nas na te ziemie.
Dopóki żyję, nie pozwolę wam zapomnnieć o domu.
Nie słuchajcie go...
Zabrać ich na statek! Rozkazuję wam ich zabrać!
Związąć ich. Nie słuchajcie ich! Stracili rozum!
Odzyskaliśmy naszych ludzi.
Z tego co zrozumiałem, to wszystkiemu winne
były te białe kwiaty, które usuwały wspomnienia, albo dawały fałszywe szczęście.
Nadal, patrząc na moich przyjaciół, marzyłem o powrocie,
podczas, gdy statek unosił się bezwolnie na falach
jak gdyby wiatry, prądy, siły były poza nami
pozostawiając nas z dala od szlaków morskich.
Żeglowaliśmy 18 dni,
aż dotarliśmy do wielkiego archipelagu,
stanowiącego skupisko sąsiadujących ze sobą wysp.
- Dlaczego nie śpisz Eurilochu? - A dlaczego ty nie śpisz? Jakieś nowe
kłopoty przed nami, Odyseuszu? - Nic takiego, idź spać
jak pozostali. Jutro wybierzemy się na polowanie.
Jak mogę ci pomóc, skoro ukrywasz przede mną swoje myśli?
Dlaczego nie powiesz mi o kłopotach, jakie nas czekają?
Niebo... Niebo jest bezgwiezdne
od kiedy opuściliśmy ziemie zjadaczy Lotosów.
Niebo jest czyste, ale nie widać żadnej konstelacji. Bardzo dziwne.
A jak można nawigować statkiem inaczej, jak tylko kierując się gwiazdami?
Odyseuszu,
jesteśmy zgubieni.
Dobry żeglarz nigdy nie jest zagubiony, niebezpieczeństwo istnieje
tylko w naszych umysłach. Idź już spać.
Inna rzecz jest dziwna: nie znaleźliśmy
na tej wyspie żadnych ludzkich śladów, a przecież ludzie
często zapuszczają się w morze. Możliwe, że nigdy ich tutaj nie było?
A może z jakichś powodów unikają tych ziem, może ktoś zaciera ich ślady?
- Ale nam udało się tutaj dotrzeć. - Tak, ale dlaczego?
Wiele osobliwych rzeczy się wydarzyło
odkąd opuściliśmy Troję, pogrążoną w płomieniach: kłótnie wśród przywódców,
rozproszenie floty, dzikie wiatry i sztormy,
które pchnęły nas na nieznane morza.
Nie wiem Eurilochu, gdzie jesteśmy. Mówię ci to w zaufaniu,
ale błagam, nie powtarzaj tego innym.
Musisz nas zjednoczyć, Odyseuszu. Tak niewielu nas pozostało.
Pomyśl o nas Odyseuszu, o swoim statku i sprowadź nas do domu.
Wyspa jest pełna owoców.
Znakomicie nadaje się pod uprawę. Przyjęłyby się tu ziarna,
a jest także zamieszkała przez dzikie kozy.
- Spójrzcie! - Gdzie? - Tam, to dym.
-Zbierzmy wszystkich i wracajmy jak najszybciej. -Dlaczego? Bez sprawdzenia,
kto tutaj żyje? Wracaj sam.
Jestem przerażony. Poza tym, kto może mieszkać na tej wyspie?
Tylko jakiś samotny dzikus. Proszę, Odyseuszu, wracajmy.
Dlaczego opuściłeś łuk? O czym myślisz?
- O tym człowieku. - Dlaczego zawracasz sobie nim głowę?
Bo może wie coś, czego my nie wiemy, chociaż ty uważasz, że to dzikus,
i może masz rację, ale nawet dzikus zasługuje na to, aby złożyć mu wizytę.
To także człowiek. Nie możemy odejść stąd nie poznawszy go
i nie wymieniwszy z nim darów.
Co to jest?
To nie jest ślad ludzkiej stopy!
- Jakiegoś giganta.- Albo boga. - Albo potwora.
Odyseuszu, płyńmy dalej, albo będziemy zgubieni.
Tak, ale może będziemy goścmi samego boga.
Wyznaczyłem 12 najdzielniejszych. Myślałem,
że są wystarczająco silni, żeby podołać każdemu wyzwaniu.
Resztę odesłałem, aby pilnowała statku i trwała w gotowości.
Podążyliśmy po śladach.
Zabraliśmy ze sobą kilka pakunków, pełnych dzbanów wina.
Nie było to zwykłe wino, ale dar od Marona,
kapłana Apolla. Było bardzo mocne.
Każdy kubek trzeba było rozcieńczyć 20 kubkami wody.
Ślady kończyły się przed jaskinią która z zewnątrz wyglądała skromnie,
jak zwykła wyrwa w skale, ale wewnątrz była ogromna,
i nasze kroki rozbrzmiały echem, gdy weszliśmy do środka.
Hej!
A ty myślałeś, że tu mieszka potwór?
Spójrz na sznury. Są zręcznie splecione. Spójrz na wiązania.
Spróbuj trochę sera. - Dobry! - Tylko pastrze potrafią taki robić.
Eurilochu, spójrz! To łoże naszego gospodarza!
Jest na nim wystarczająco miejsca dla nas wszystkich.
Tylko spójrzcie na poduszkę! Niesamowite!
Zmierzmy. 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8.
8 stóp? Niemożliwe, to czterech ludzi!
Tak. A ten topór jest tak wielki, że mógłby robić za kotwicę.
Pomyśl jakiej siły potrzeba, żeby to utrzymać.
Słodka, świeża, orzeżwiająca i pachnąca!
Weźmy ser i wszystko, co zdołamy unieść...
Żeby uciec? - Tak. -Nie jesteśmy
złodziejami. Zresztą jest za późno. Słyszysz?
Nasz gospodarz wrócił.